De boeken van Dhûbh

 

 

 

        De Boeken van Dhûbh

        Het Zwarte Geheugen

Dhûbh, een school voor krijgers en strategen is wereldwijd beroemd. Hun leden bekleden in alle werelddelen en aan alle koningshuizen belangrijke functies. Een van hen wordt na een veldslag voor dood achtergelaten. Gewond en beroofd van zijn geheugen tracht hij in een wereld die ten prooi valt aan oorlog en chaos, te ontdekken wie hij is. Ondertussen staat een  kwade macht op uit het Ys in het hoge noorden. Haar doel is de alleenheerschappij over de hele wereld en de totale vernietiging van de mannen van Dhûbh.

 

ISBN 9781616273194 |paperback | 395 pagina’s

Lees hier een fragment

 

Lees ook de recensie op Leestafel.nl:

http://www.leestafel.info/bb-wobbrich/9780-het-zwarte-geheugen

Ook nog een recensie op bloggen.be

http://www.bloggen.be/leesmicroob/archief.php?startdatum=1414969200&stop...

Het boek is verkrijgbaar via volgende link:

http://www.shopmybooks.com/BE/nl/books?query=zwarte+geheugen

of ook via andere on-line boekenwinkels zoals cosmox, bol.com, boeken.com, ...

Ook bij standaard boekhandel kan hij besteld worden met vermelding van het ISBN nummer

 

       

De Boeken van Dhübh

Zoeker

 

Nadat Gewo zijn geheugen terug heeft en zijn ware afstamming kent, rust hem een zware taak op de schouders. Met de hulp van oude en nieuwe vrienden, gaat hij op zoek naar bondgenoten om een einde te maken aan de dreiging van de Witte Dame. In Nagel bouwt Floerick ondertussen een hele gemeenschap op. De "Twaalf Doden" krijgen de beschikking over nooit vermoede krachten. De dreiging van de Witte Krijgers wordt ook voor hen zeer groot. Vanuit het Ys stuurt de Witte Dame haar meest bedreven moordenaars uit om jacht te maken op Gewo. Zal hij hen kunnen ontlopen?

 

ISBN 9781616271848|paperback|321 pagina's

 

 Het boek is verkrijgbaar via volgende link:

https://www.shopmybooks.com/BE/en

 

Ook bij andere boekhandels is hij te bestellen met vermelding van het ISBN nummer.

 

Lees hier een fragment.

 

Zoals elke keer wanneer hij hier kwam, overspoelde de muffe geur van oud papier hem. Zijn stappen werden gedempt door het dikke tapijt dat de rotsachtige vloer in de grote bibliotheek bedekte. De eerste keer, nu reeds maanden geleden, dat hij hier kwam, was hij overweldigd geweest door de grootsheid van de verzameling boeken die hier stonden. Het moesten er wel tienduizenden zijn. De dag was vandaag niet verschillend van alle andere dagen van zijn verblijf hier. Opstaan en dan zijn vechttechnieken bijschaven met de beste krijgers onder de Draigoian. Dan een stevig ontbijt en leren tot wat een draak allemaal in staat was. Al na de eerste maand kon Drogtigian hem niet veel meer leren. Gewo’s vliegkunsten waren beter dan elke draak die zijn leermeester ooit gezien had. De mentale krachten die hij had, en die menigeen zouden bestempelen als magie, waren volgens Drogtigian onmeetbaar. De enige beperkingen die hij nog had, waren te wijten aan dingen die hij niet wist of diepgewortelde persoonlijke remmingen. Llwellan, één van de oudere Draigoian, had hem enkele dagen geleden iets gezegd wat hem doen nadenken had. Gewo had geklaagd dat het hem zoveel tijd kostte om alles te leren wat hij wou leren uit de bibliotheek. Hierop had Llwellan gezegd: “Maar misschien moet je niet lezen om te kunnen lezen.” Gewo had hem vragend aangekeken, maar de reptielachtige man was gewoon weggewandeld met een mysterieuze glimlach op zijn gelaat. Sindsdien had Gewo die uitspraak niet meer losgelaten en langzaamaan was er zich een idee beginnen vormen in zijn hoofd. Langsheen de rekken lopend, koos hij een dik boek uit met een bruinlederen kaft die op verschillende plaatsen versleten was. “De ondergang van Graondan”, stond er in zilveren letters op geschreven. Hij zette zich neer aan één van de grote eiken tafels die er her en der verspreid stonden en sloeg het boek open. Hij legde zijn handen op de bladzijden en sloot zijn ogen. Gewo trachtte zich te concentreren op de energie die er in het boek zat. Alles wat gemaakt is, bevat een deeltje energie van de maker. Eigenlijk was het mede dankzij zijn zwaard dat hij eraan had gedacht. Zijn
tweehander, die hij van Drogt gekregen had, was een wapen van macht. Dit hield in dat het niet enkel smeedkunst vereist had om het zwaard te maken, maar ook magie. De energie die gebruikt was om het wapen te creëren, was er voor een deel in opgeslagen en maakte het tot het bijzondere zwaard dat het nu was. Gewo voelde de energie van de schrijver. Hij voelde hoe de pen over het papier gleed en even later zag hij hoe de inkt letters vormde. De letters gingen over in woorden. Sneller en sneller schoten de woorden onder zijn geestesoog door tot ze vervaagden tot een bevende grijze lijn. De informatie bleef echter in zijn hoofd binnenstromen, sneller dan hij zou kunnen lezen. Gewo spande zich harder in en plots zat hij in de gedachten van de schrijver. De man was al eeuwen geleden gestorven en toch leek het of hij naast hem zat en alles mee beleefde wat de man opgeschreven had. Er begonnen zich beelden in zijn hoofd te vormen en hij maakte alles mee wat er honderden jaren geleden voorgevallen was. Gewo zag hoe de bevolking van Graondan zich opmaakte om hun grote stad te verlaten. Ze was immens. Midwacht zou slechts een kleine armzalige wijk zijn in dit majestueuze geheel van tempels en paleizen. Hij volgde een aantal mannen in lange zwarte mantels met vlammende tekeningen op de mouwen. Bewaarders! Ze gingen een gebouw in en daalden af naar de kelders alwaar ze een geheime deur openden. Zo gingen ze dieper en dieper de aarde in. Ondertussen begon de aarde te schudden en te beven. Gewo kreeg even een beeld binnen van een torenhoge vloedgolf die op de stad afkwam. De mannen haastten zich naar beneden en na een wirwar van gangen en deuren, kwamen ze in een grote zaal. Hier stonden, omringd door nog meer Bewaarders, enkele naakte mannen en vrouwen. Tussen hen in stond een groene draak. De draak richtte zich op en brulde naar de zoldering van de zaal, die rijkelijk beschilderd was. De draak scheen te krimpen en veranderde in een krachtig gespierde man met een weelderige blonde haardos. De naakte mensen stapten in een soort van doorschijnende doodskisten. Ergens ver in zijn collectieve geheugen wist hij waarvoor die kisten dienden, maar hij kon er geen vat op krijgen. De Bewaarders gingen per vijf rond een kist staan en hielden elk met één hand een korte staf vast. Ze begonnen te zingen met woorden waarvan Gewo wist dat hij ze in principe moest kunnen begrijpen. Nu klonken ze echter als wat onduidelijke klanken. Ondanks de schoonheid van de taal, kreeg Gewo een krop in de keel van de triestig klinkende samenzang. Hij zag hoe de ene na de andere staf licht begon uit te stralen, dat zich uitbreidde tot elke kist in een blauwig licht gehuld was. Het beeld verplaatste zich weer en hij zag hoe de vloedgolf zich op de stad stortte. Gebouwen scheurden en mensen en dieren werden als poppen de lucht in geslingerd. “Sluit de sassen!”, hoorde hij roepen en hij was terug in de ondergrondse zaal waar het water al binnen stroomde. Enkele wachters draaiden aan grote wielen en de deuren gingen langzaam dicht. Het volgende moment leek het of hij op het dek van een schip stond. Er werd geweend en gekermd aan boord. Waar eens de grote stad had gestaan, was nog slechts zee. Enkel de bergen van het eiland staken nog boven water.
Gewo rukte zijn handen van het boek en staarde enkele ogenblikken happend naar adem voor zich uit. De bibliotheek leek wazig en ook de geluiden om hem heen leken als van onder water te komen. Het volgende moment leken de boekenrekken om hem heen te draaien en werd alles zwart voor zijn ogen.